BULLING

Patapia Eleni K.

BULLING PROJECT

Οι συνέπειες του εκφοβισμού και της βίας στα παιδιά είναι σοβαρές και καθοριστικές για την ψυχοκοινωνική τους ανάπτυξη και εξέλιξη. Γι’ αυτό η συστηματική πρόληψη και η κατάλληλη αντιμετώπιση κάθε μορφής εκφοβισμού και βίας στο σχολείο είναι πολύ σημαντικές. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι τα παιδιά έχουν απόλυτο δικαίωμα σε ένα σχολικό περιβάλλον το οποίο να τους παρέχει ασφάλεια και προστασία.

Τα χαρακτηριστικά των παιδιών που εμπλέκονται σε περιστατικά εκφοβισμού και βίας στο σχολείο

Τα θύματα είναι συνήθως παιδιά:

  • με περισσότερο άγχος και ανασφάλεια από τους άλλους μαθητές,
    • ήσυχα και ευαίσθητα,
    • εσωστρεφή και μοναχικά,
    • με χαμηλή αυτοεκτίμηση,
    • φοβισμένα και με παθητική στάση απέναντι στη βία,
    • δύσκολα υπερασπίζονται τον εαυτό τους.

Όταν υφίστανται εκφοβισμό και βία, αντιδρούν με:

  • έλλειψη αυτοπεποίθησης και αδυναμία αντιπαράθεσης
    • παθητική αποδοχή της βίας,
    • φόβο για περαιτέρω βία ή τιμωρία από τους μεγάλους,
    • σύγχυση, απόγνωση, έντονο άγχος και πανικό,
    • απόσυρση και κλάμα, κατάθλιψη και απόπειρες αυτοκτονίας
    • πεποίθηση ότι η παρέμβαση ενός ενήλικα δε θα είναι αποτελεσματική,
    • πεποίθηση ότι αν συζητήσουν το πρόβλημα με έναν ενήλικα, θα εισπράξουν περισσότερη βία από τους θύτες.

Τα παιδιά-θύτες, αυτά που ασκούν εκφοβισμό και βία σε άλλα, είναι συνήθως παιδιά:

  • με χαμηλή αυτοεκτίμηση, ενώ φαίνονται σίγουρα για τον εαυτό τους,
    • ενεργητικά και υπερδραστήρια,
    • επιθετικά,
    • επιρρεπή σε παραβίαση κανόνων και σε αντικοινωνικές συμπεριφορές,
    • ικανά να ξεφεύγουν από δύσκολες καταστάσεις,
    • δίχως ηθικούς ενδοιασμούς ή τύψεις για τις πράξεις τους.

Τα παιδιά-παρατηρητές περιστατικών εκφοβισμού και βίας διαχωρίζονται σε εκείνους που:

  • υποστηρίζουν το θύτη με γέλια, χειροκροτήματα και άλλες μορφές επιδοκιμασίας,
    • απομακρύνονται από τη σκηνή και κάνουν ότι δεν είδαν τίποτα,
    • θυματοποιούνται, τρομοκρατούνται, «παγώνουν»,
    • δεν ξέρουν τι να κάνουν, είναι σε αμφιθυμία και δεν παίρνουν θέση,
    • προσπαθούν να βοηθήσουν το θύμα, αποδοκιμάζουν το θύτη και τρέχουν να φέρουν
    βοήθεια.

Γενικά οι 4 πρώτες ομάδες παιδιών-παρατηρητών πιστεύουν ότι ο εκφοβισμός και η βία δεν είναι σωστές συμπεριφορές, χαρακτηρίζονται όμως από το φόβο μήπως συμβεί και στους ίδιους, γι’ αυτό και ανησυχούν ότι αν πάρουν θέση, θα κάνουν τα πράγματα χειρότερα. Τα παιδιά που παρεμβαίνουν για να βοηθήσουν το θύμα έχουν ξεκάθαρη άποψη κατά του εκφοβισμού και της βίας, υψηλό βαθμό ενσυναίσθησης και αλληλεγγύης, εμπιστοσύνη στον εαυτό τους και στους ενήλικες, ενώ συνάμα πιστεύουν ότι η παρέμβασή τους μπορεί να βοηθήσει, κάτι που βασίζεται σε προηγούμενες εμπειρίες τους.

Ενδείξεις ότι το παιδί έχει πέσει θύμα εκφοβισμού και βίας στο σχολείο

Ορισμένες ενδείξεις που πιθανόν υποδηλώνουν ότι το παιδί έχει πέσει θύμα εκφοβισμού και βίας στο σχολείο είναι:

  • αν έχει μειωμένη διάθεση ή αρνείται να έρθει στο σχολείο με πρόσχημα κάποια
    αδιαθεσία,
    • αν κάνει αδικαιολόγητες απουσίες,
    • αν έχει απροσδόκητη μαθησιακή πτώση που αποτυπώνεται σε χαμηλούς βαθμούς,
    • αν στα διαλείμματα περνά το χρόνο του γύρω από τους εκπαιδευτικούς και τα
    γραφεία,
    • αν καθυστερεί να έρθει στο σχολείο ή αργεί να επιστρέψει στο σπίτι,
    • αν αρχίζει να αλλάζει τους δρόμους μέσα από τους οποίους έρχεται στο σχολείο ή επιστρέφει από αυτούς στο σπίτι,
    • αν τα ρούχα του συχνά είναι σκισμένα και κατεστραμμένα,
    • αν έχει σημάδια και μελανιές στο σώμα ή άλλες ενδείξεις επίθεσης και αποφεύγει
    να εξηγήσει πώς συνέβησαν,
    • αν συχνά χάνει τα πράγματά του,
    • αν συχνά ζητά χρήματα από τους γονείς του γιατί έχασε αυτά που του έδωσαν,
    • αν αρνείται να συμμετέχει σε σχολικές εκδηλώσεις και δραστηριότητες,
    • αν υπάρξουν ξαφνικές αλλαγές στη διάθεσή του που επιμένουν,
    • αν παραπονιέται για ψυχοσωματικά προβλήματα.

Εάν ισχύουν κάποια από τα προαναφερθέντα, τότε ίσως να υπάρχει γεγονός
εκφοβισμού και βίας στο σχολείο, οπότε το παιδί χρειάζεται άμεση βοήθεια και
υποστήριξη.

Οι δυνατότητες αντιμετώπισης του εκφοβισμού και της βίας στο σχολείο

Στο πλαίσιο του διακρατικού Ευρωπαϊκού Προγράμματος ΔΑΦΝΗ ΙΙ «Πρόγραμμα Αξιολόγησης Αναγκών και Ευαισθητοποίησης για τον Εκφοβισμό και τη Βία στο σχολείο», μαθητές των δημοτικών σχολείων συμμετείχαν σε ειδικές ψυχοεκπαιδευτικές δραστηριότητες. Στόχοι ήταν η ευαισθητοποίηση και η ενδυνάμωση των μαθητών στην αντιμετώπιση του εκφοβισμού και της βίας στο σχολείο. Μετά το τέλος της παρέμβασης αυτής παρατηρήθηκε:
• αύξηση του ποσοστού των μαθητών (από 5,5% πριν από την παρέμβαση σε 15,79% μετά την παρέμβαση) που καταφεύγουν στο διευθυντή του σχολείου όταν πέσουν θύματα εκφοβισμού και βίας,
• μείωση του ποσοστού των μαθητών που δε μιλούν ποτέ σε κανέναν όταν εκφοβιστούν (από 28% πριν από την παρέμβαση σε 5,26% μετά την παρέμβαση),
• μείωση του ποσοστού των μαθητών που δε μιλούν σε κανέναν όταν ασκήσουν εκφοβισμό και βία σε άλλο μαθητή (από 52% πριν από την παρέμβαση σε 18% έπειτα), καθώς οι μαθητές-θύτες μετά την παρέμβαση άρχισαν να μιλούν περισσότερο στους συνομηλίκους τους γι’ αυτό που έκαναν (αύξηση από 23,8% πριν από την παρέμβαση σε 72,8% μετά την παρέμβαση) ή στους γονείς τους (αύξηση από 19,05% πριν από την παρέμβαση σε 45,5% μετά την παρέμβαση) ή στα αδέρφια τους (αύξηση από 10% πριν από την παρέμβαση σε 36% μετά την παρέμβαση).

Τα αποτελέσματα του προγράμματος αυτών των παρεμβάσεων δείχνουν ότι το φαινόμενο του εκφοβισμού και της βίας στο σχολείο είναι δυνατόν να αντιμετωπιστεί.

Ενέργειες του εκπαιδευτικού για να προλάβει την εμφάνιση του εκφοβισμού και της βίας στο σχολείο

Για την πρόληψη του εκφοβισμού και της βίας στο σχολείο ο εκπαιδευτικός πρέπει:

  • να συζητά με τους μαθητές για τα δικαιώματά τους, τους κανόνες συμπεριφοράς, στο σχολείο και τους τρόπους αντιμετώπισης του εκφοβισμού και της βίας στο σχολείο,
    • να παρέχει από νωρίς στους μαθητές κατάλληλους τρόπους έκφρασης της επιθετικότητας (όπως τα αθλήματα, οι τέχνες κτλ.) και ανάλογες ευκαιρίες για επιτεύγματα και καταξίωση,
    • να ενισχύει τη φιλία μεταξύ των μαθητών και να αναδεικνύει την αλληλεγγύη της παρέας των φίλων ως το πλέον κατάλληλο μέσο για την αντιμετώπιση περιστατικών
    εκφοβισμού και βίας στο σχολείο,
    • να ευαισθητοποιεί τους γονείς για το πρόβλημα, στις ατομικές και στις ομαδικές
    συνεργασίες,
    • να αντιμετωπίζει τις αιτίες απομόνωσης και περιθωριοποίησης μαθητών,
    • να δείχνει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την ένταξη στη σχολική ομάδα των νεοφερμένων
    μαθητών ή των μαθητών με ειδικά προβλήματα και ανάγκες,
    • να ασκεί ουσιαστική εποπτεία των χώρων του σχολείου στους οποίους πιθανολογείται
    εκδήλωση εκφοβισμού και βίας μεταξύ των μαθητών.

Ενέργειες του εκπαιδευτικού για την αντιμετώπιση περιστατικών εκφοβισμού και βίας στο σχολείο

Για την άμεση αντιμετώπιση περιστατικών εκφοβισμού και βίας στο σχολείο ο εκπαιδευτικός πρέπει:

  • να διαβεβαιώσει το παιδί-θύμα ότι «δεν ευθύνεται το ίδιο για ό,τι έχει συμβεί»,
    • να του θυμίσει ότι το νοιάζεται και ότι ο εκπαιδευτικός μπορεί να το προστατεύει,
    • να του πει ότι τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν μόνο αν «σπάσει η σιωπή» και να εξηγήσει ότι η κοινοποίηση των περιστατικών εκφοβισμού και βίας στο σχολείο δεν αποτελεί «κάρφωμα»,
    • να συζητήσει το γεγονός στην ομάδα τάξης ως κάτι σοβαρό και ως ευθύνη όλων, να κινητοποιήσει την αλληλεγγύη των μαθητών,
    • να προτείνει στο παιδί και στην ομάδα τάξης πρακτικούς τρόπους για την αντιμετώπιση
    δύσκολων καταστάσεων,
    • να ενημερώσει αμέσως τους γονείς του παιδιού,
    • να ενημερώσει παράλληλα την ομάδα των εκπαιδευτικών και το διευθυντή του
    σχολείου,
    • εάν κρίνεται αναγκαίο, να ζητήσει τη βοήθεια ενός ειδικού ψυχικής υγείας.

Γενικά αναγκαία μέτρα για την αντιμετώπιση του εκφοβισμού και της βίας στο σχολείο

  • Απαιτείται να διερευνηθεί συστηματικά στη χώρα μας το φαινόμενο του εκφοβισμού και της βίας στο σχολείο, σε όλες τις διαστάσεις, τόσο ποσοτικά, όσο και ποιοτικά.
    • Απαιτείται να εκδοθεί άμεσα από το Υπουργείο Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων γραπτή πολιτική αντιμετώπισης. Η πολιτική θα πρέπει να συμπεριλαμβάνει τις διαδικασίες καταγραφής των συμβάντων, διορισμού υπεύθυνου εκπαιδευτικού και συμβούλου με συγκεκριμένες αρμοδιότητες, παρακολούθησης των διαδικασιών αντιμετώπισης, ενημέρωσης των μαθητών για την πρόσβαση σε σύστημα υποστήριξης, συνεργασίας με τους γονείς και οργάνωσης ουσιαστικής εποπτείας των μαθητών κατά τη διάρκεια των διαλειμμάτων.
    • Είναι απαραίτητη η επιμόρφωση των εκπαιδευτικών για την αναγνώριση και τη διαχείριση του προβλήματος.
    • Είναι αναγκαία η διαρκής παρότρυνση και υποστήριξη των γονέων για την ενεργό συμμετοχή και συνεργασία τους με το σχολείο.
    • Απαιτείται συνεχής συμβουλευτική των εκπαιδευτικών προς τους μαθητές με στόχο την ενίσχυση της μαθητικής ομάδας για την αντιμετώπιση συμβάντων εκφοβισμού και βίας στο σχολείο.
    • Απαιτείται να αναπτυχθούν προγράμματα προαγωγής της ψυχικής υγείας των μαθητών, τα οποία να εντάσσονται στο σχολικό πρόγραμμα με διαθεματικό χαρακτήρα και συνδεδεμένα με το πρόγραμμα σπουδών.
    • Απαιτείται να στελεχωθούν οι εκπαιδευτικές περιφέρειες άμεσα με ειδικούς ψυχικής υγείας παιδιών και εφήβων (παιδοψυχιάτρους, ψυχολόγους, κοινωνικούς λειτουργούς), οι οποίοι παρεμβαίνουν στην αντιμετώπιση ψυχοκοινωνικών προβλημάτων που εκδηλώνονται στη σχολική καθημερινή πραγματικότητα.

 

H ΠΗΓΉ

https://sciencearchives.wordpress.com/2012/01/20/%CE%AF-%CE%AF-%CF%8Et/

 

MIA IΣΤΟΡΙΑ ΓΙΑ ΤΟ BULLING

 

Ο Κ. έζησε τον εκφοβισμό και τη βία από πολύ μικρή ηλικία μέσα στο σχολείο. Δεν μίλησε, κλείστηκε στον εαυτό του και φλέρταρε με την αυτοκτονία. Σήμερα στην ενήλικη πια ζωή του έχει μάθει ότι καμία μορφή βίας δεν πρέπει να γίνεται ανεκτή. «Μας μάθανε να φταίμε και να ζούμε με την ενοχή. Μη φοβάστε να μιλήσετε»

Ο σχολικός εκφοβισμός ξεκίνησε για τον Κ στο δημοτικό. Και εντάθηκε την περίοδο του γυμνασίου και του λυκείου.

»Είχα ωραία παιδικά χρόνια και σαν παιδί ήμουν φυσιολογικό. Ήμουν όμως πιο ευαίσθητο από τα άλλα παιδιά και πιο μαζεμένο. Στο σχολείο η ζωή μου άλλαξε γιατί αυτά τα χαρακτηριστικά με έκαναν αδύναμο. Πήγαινα στο σχολείο και από την ώρα που θα καθόμουν υπήρχαν συνθήματα για το πώς με λένε (στιχάκια με το επώνυμο), αποκλεισμός από δραστηριότητες, κοροϊδία για την εμφάνιση μου. Κάποιες φορές συνθήματα στον πίνακα και ζωγραφιές και γέλια. Στο διάλειμμα υπήρχαν και μέρες που με σπρώχνανε, με ρίχνανε στο πάτωμα ή με στρίμωχναν σε μια γωνία βίαια. Ντρεπόμουν και έβαζα το κεφάλι κάτω. Ήθελα να εξαφανιστώ, να περάσω απαρατήρητος. Προσπαθούσα να μη τους διευκολύνω ούτε να τους δείξω πόσο πονάω. Έβγαινα πρώτος στο διάλειμμα και έμπαινα τελευταίος. Δεν ήθελα να πηγαίνω σχολείο, ούτε φροντιστήριο.

»Στο σπίτι κλεινόμουν στο δωμάτιο και φανταζόμουν άλλους κόσμους. Έκανα όνειρα ότι κάποτε θα τελειώσει. Θυμάμαι στην προσευχή μου ζητούσα από το Θεό να με κάνει απλά ένα φυσιολογικό παιδί. Σκέφτηκα ότι έτσι θα πρέπει να ζω. Ότι λόγω ευαισθησίας και διαφορετικότητας μου αξίζει και δε μπορώ να κάνω κάτι. Όλο αυτό με έκανε να θέλω να πεθάνω. Και τότε έκαναν την εμφάνιση τους οι πρώτες σκέψεις αυτοκτονίας. Αν και το έγραψα δεν το τόλμησα. Οι φίλοι μου δεν με υπερασπίστηκαν και θεωρώ ότι φοβήθηκαν την στοχοποίηση».

Ο Κ. περιγράφει τους «δράστες» του bullying ως παιδιά που προέρχονταν από προβληματικές οικογένειες. «Κάποια ήταν παιδιά χωρισμένων γονιών, κάποια είχαν και από το σπίτι τους δεχτεί βία και τη μετέφεραν στο σχολικό περιβάλλον. Μερικά ένιωθαν και τα ίδια ανασφάλεια και εντάχθηκαν στην ομάδα των bullies ώστε να ανήκουν κάπου. Δε κατηγορώ κανέναν. Άλλωστε οι πιο πολλοί έχουν χαθεί και δεν προχώρησαν καθόλου στη ζωή τους».

Ο ίδιος, όπως μας λέει, δε μίλησε σε κανένα. Φοβήθηκε ότι τα πράγματα θα γίνονταν χειρότερα. «Η σχολική κοινότητα ήταν παντελώς απούσα. Δεν υπήρξε καμία αντίδραση. Σκέφτηκα να αλλάξω σχολείο άλλα θεώρησα ότι θα μου συμβούν και εκεί τα ίδια. Οι γονείς θεωρούσαν ξεφτίλα το παιδί τους να μην είναι μάγκας και πρώτος οπότε ένιωσα ντροπή να πάω να μιλήσω και απλά το υπόμενα. Αυτό δυσκόλεψε τη σχέση με τον πατέρα μου από τον οποίο απομακρύνθηκα».

Όταν ο Κ. τελείωσε το σχολείο οι μνήμες ήταν ακόμη νωπές. «Είχα φοβίες ότι θα με κοροϊδέψουν, ότι έχω κάτι το περίεργο. Στο πανεπιστήμιο δυσκολεύτηκα στην αρχή να κοινωνικοποιηθώ. Όταν κάποιος πήγαινε να μου κάνει πλάκα εγώ σηκωνόμουν και έφευγα. Οι φίλοι μου αν και ήθελαν να με κάνουν παρέα πάντα έλεγαν ότι ήμουν στην τσίτα. Όπως καταλαβαίνετε η αυτοπεποίθηση – αυτοεκτίμηση ήταν δύσκολο πράγμα για μένα. Δεχόμουν σε πολλές εκφάνσεις της ζωής μου εκφοβισμό σαν κάτι δεδομένο (π.χ. την περίοδο του στρατού όπου ήταν η χειρότερη μου). Οι σχέσεις με το άλλο φύλο, επίσης, παραμένουν δύσκολες. Αν και τελείωσα Πολυτεχνείο, έχω Msc, και δημοσιεύσεις δε μπόρεσα να τις χαρώ και να εκτιμήσω όσα πέτυχα. Υπήρχε πάντα ένα αλλά… Τώρα με ψυχολογική υποστήριξη προσπαθώ να βάλω τα τουβλάκια σωστά έστω και τώρα να μπορέσω να ζήσω καλύτερα. Έχω αποκλείσει το τελείως φυσιολογικά. Είναι βιώματα που όταν ένα παιδί είναι πιο ευαίσθητο το ταλαιπωρούν. Κάποιοι είναι πιο δυνατοί, κάποιοι άλλοι όχι τόσο».

Για τον Κ. το πιο σημαντικό για ένα παιδί που δέχεται bullying είναι να καταφέρει να σπάσει τη σιωπή του, να μιλήσει είτε στους γονείς του, είτε στους καθηγητές του.

«Βία και εκφοβισμός υπάρχουν παντού. Στο στρατό υπάρχει μεγάλη πίεση και βία. Και εκεί πρέπει να υπάρχει βοήθεια. Επίσης στη δουλειά μεταξύ αφεντικού και υφιστάμενων. Βλέπουμε και τη σωματική και ψυχολογική βία που ασκείται και μεταξύ των συντρόφων σε μια σχέση. Καμία μορφή βίας δεν είναι ανεκτή ούτε αποδεκτή και πρέπει να αντιδρούμε. Δεν φταίμε για όλα εμείς. Μας μάθανε να φταίμε και να ζούμε με την ενοχή. Μη φοβάστε να μιλήσετε».

H Iστορια είναι από το site

http://www.in.gr/2015/03/19/greece/istories-bullying-prospathoysa-na-min-toys-deiksw-poso-ponaw/

Patapia Eleni K.

0 0
Patapia Eleni K.

Σχετικα με τον αρθρογράφο

Patapia Eleni K.

Μαθήτρια, Ποιήτρια, Gamer
Happy
Happy
0 %
Sad
Sad
0 %
Excited
Excited
0 %
Sleppy
Sleppy
0 %
Angry
Angry
0 %
Surprise
Surprise
0 %

Αφήστε μια απάντηση

Next Post

[Καρφιτσωμένο] 161 Φωτογραφίες από το Άγιον Όρος!!!!

Καλησπέρα/Καλήμερα σας, αυτές είναι οι φωτογραφίες που τράβηξα στο Άγιον Όρος Οι Φωτογραφίες   Προστατεύονται  από  ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΆ ΔΙΚΑΙΏΜΑΤΑ. Πληροφορίες με e-mail : [email protected] Cameras:  Xiaomi Redmi 4x και TourboX Act-200 ΠΡΟΣΟΧΉ ΣΤΟ ΠΑΡΌΝ POST ΥΠΆΡΧΟΥΝ  161 Φωτογραφίες ΚΑΙ  ΜΠΟΡΕΊ ΝΑ ΣΑΣ ΚΑΘΥΣΤΕΡΕΊ ΝΑ ΦΌΡΤΩΣΗ Η ΣΕΛΊΔΑ ( οι Φωτογραφίες είναι […]

επικοινωνηστε μαζι μας

[email protected]